Lotto Arena

Nightwish ontving gisteren 7.500 fans in de uitverkochte Lotto Arena in Antwerpen. De show zou eerst doorgegaan zijn in de Brusselse Ancien Belgique, maar wegens het grote succes zochten de organisatoren een grotere zaal, die vond men in Antwerpen. Ook die zaal was vrij snel gevuld met fans die niet alleen uit Vlaanderen, maar ook uit Wallonië, Nederland en soms zelfs van verder kwamen.

Pain

Pain, een andere Scandinavische metalband met symfonische invloeden, mocht het voorprogramma verzorgen, maar besteeg meer dan een uur te laat het podium. Daardoor had de band maar een halfuurtje speeltijd waarin enkel de bekendste en opzwependste liedjes gespeeld konden worden. Bijgevolg was er weinig variatie in de speellijst, maar werd het publiek toch voldoende opgewarmd voor hoever dit in een halfuur mogelijk is.

Nightwish

Uiteindelijk bleek dat het publiek niet echt opgewarmd moest worden: daar waar het publiek saai en stil was bij Pain, was het des te uitbundiger bij Nightwish. De Finse band vloog er dan ook meteen in met hun nieuwste single ‘Bye Bye Beautiful’ en daarbij kwamen ook de nodige licht- en vuureffecten aan te pas.

Niet alleen de muziek was van topkwaliteit, maar ook de show zelf was meer dan aangenaam om te zien. Vuur-, glitter- en lichteffecten alom, Nightwish deed zeker niet minder zijn best in het kleine België. Mijn grootste complimenten dan ook aan de man (mannen of vrouwen) achter het licht die ervoor zorgde dat de show soms een levend schilderij leek.

Ook de muziekkeuze was perfect: de afwisseling van oude en nieuwe, trage en snelle nummers had niet beter gekund. De hele show leek dan ook haast een spel van sterven en terug tot leven komen (om het even poëtisch uit te drukken). Uiteindelijk leek de muziek voor de laatste keer uit te sterven, maar het enthousiaste publiek kon toch nog een tweetal bisnummers afdwingen. Twee van Nightwish’ allerbekendste nummers mochten de show afsluiten: ‘Nemo’ en ‘Wishmaster’ (zie videofragment).

Anette vs. Tarja

Nightwish heeft sinds mei 2007 een nieuwe frontzangeres, Anette Olzon. De vorige frontzangeres was uit de band gezet wegens haar te grote divagehalte, hoge eigendunk, en kleine inzet (volgens de andere bandleden). Sinds de wissel is er veel onenigheid geweest over de kwaliteiten van de nieuwe zangeres. Anette zingt met een poppy hoge stem, terwijl Tarja dat deed met een lage operastem, waardoor veel van de oude nummers niet meer klinken.

Persoonlijk, nu ik Anette heb zien optreden, vind ik dat beide zangeressen hun kwaliteiten hebben: Tarja blijft nog steeds voor mij de beste zangeres, maar Anette kan het publiek beter bespelen. Daar waar de oudezangeres een ijskoningin was, is de nieuwe een vrolijke spring in ‘t veld. Dat is niet alleen te merken in de podiumprésence, – Tarja stond altijd heel statisch op het podium terwijl Anette huppelend het podium doorkruist – maar ook in de kledingkeuze. Tarja droeg altijd lange, haast vampierachtige jassen, terwijl Anette resoluut voor de lolita-gothicstijl kiest met hier en daar wat poppy accenten.

Roch Werchter

Wie Nightwish in de Lotto Arena gemist heeft, kan de band op 6 juli bewonderen op de wei van Rock Werchter.

Wie ish tar?

“Isthar is niet alleen de Babylonische godin van de liefde, het is ook de naam van het muzikaal collectief rond Soetkin Baptist en Michel Vangheluwe. Allebei studeerden ze aan het Lemmensinstituut en allebei hebben ze een voorliefde voor Europese volksmuziek. Ze brengen dan ook liefdesliederen van de 11de eeuw tot vandaag, waaronder verschillende eigen composities.

De groep is bezig aan z’n tweede album en treedt regelmatig op in culturele centra. In totaal zijn ze met z’n tienen, maar op het Eurosong-podium zullen ze met een beperkte bezetting staan.”(één, 2008)

O Julissi Wa?

“Michel heeft een liedje geschreven dat hem doet denken aan z’n kindertijd. Het gaat over een kind dat in al z’n onbevangenheid op stap gaat en af en toe eens door een donker bos moet. Zo weerspiegelt het nummer het leven van alle dag, met de negatieve en positieve ervaringen die erbij horen.

Het liedje mag dan wel geschreven zijn in een verzonnen taal (gebaseerd op talen uit het Oostblok), dankzij woorden als ‘kolossali krokodilli’ kan je hier en daar wel iets uit de tekst opmaken.” (één, 2008)

De vraag is alleen maar of dit zelfverzonnen taaltje ook in andere Europese landen warm onthaald zal worden. De steekproef die de VRT maakte in gastland voor het Songfestival, Servië waren allerminst hoopvol: van de vijf finalisten koos ‘het Servische volk’ Ishtar als laatste. Sandrine was de favoriet van de Serven, maar kreeg van het Belgische volk de tweede plaats toegekend.

Eurovisiesongfestival

Ishtar mag het op 20 mei opnemen tegen meer dan 40 deelnemers, alleszins als het door de halve finale komt. Ishtar mag het in de eerste van de twee halve finales opnemen tegen 18 andere landen: Montenegro, Finland, Griekenland, Ierland, Israël, Polen, Bosnië & Herzegovina, Estland, Nederland, Roemenië, Moldavië, San Marino, Slovenië, Noorwegen, Andorra, Armenië, Azerbaijan en Rusland (EBU, 2008).

Laten we hopen op een heleboel ’12 points for Belgium’ en ‘douze points pour la Belgique’, maar als er al landen (Ierland) kalkoenen sturen naar het Eurovisiesongfestival, dan hebben we misschien zwaarder geschut nodig.

In het hoogspringen, de eerste discipline, maakte Tia Hellebaut meteen het verschil. Hellebaut liet de lat meteen op 1,84 meter leggen en sprong daar moeiteloos over. De enige die haar dit nadeed was de Russische Anna Bogdanova. Bogdanova faalde nadien wel bij 1,87 meter. Tia Hellebaut ging echter door en kon zelfs over 1,99 m springen, maar 2,04 meter was iets te hoog voor de Belgische.

In het 60 meter hordelopen werd Hellebaut derde en in het kogelstoten, Hellebauts zwakste discipline, kon ze de schade alsnog beperken en zette ze zelfs een persoonlijk record neer. In de vierde discipline, het verspringen, werd Hellebaut tweede.

De laatste discipline, de 800 meter, woog zwaar op Hellebaut, vooral in de laatste ronde was ze volledig uitgeput. Om de wereldtitel binnen te halen moest Hellebaut zorgen dat ze met minder dan 7,5 seconden na de Amerikaanse Kelly Sotherton finishte. Al struikelend en vallend haalde de Belgische uiteindelijk de finish. Hellebaut werd zesde en bereikte de meet in minder dan zeven seconden na Kelly Sotherton.

Tia Hellebaut won uiteindelijk het kampioenschap met 4867 punten, 15 punten meer dan Sotherton die tweede werd. De Russische Bogdanova werd derde.

Om alvast een voorsmaakje te geven, kan je hieronder mijn DNA-vierkant zien:

Voor het leesportfolio 0506, hadden Joy Gysen en ik, na het lezen van het boek Gebr. van Ted Van Lieshout, besloten om van dit boek een filmische verwerking te maken. Het resultaat hiervan was een soort trailer.

Een jaar nadien had ik besloten om al mijn filmpjes, dus ook dit filmpje, online op YouTube te zetten. Nadat Ted Van Lieshout zijn eigen naam had ingetikt op YouTube, heeft hij dit filmpje ontdekt, waarna hij de volgende blogpost schreef:

“Je kunt je eigen naam intikken bij Google om te zien wat er van en over jezelf is te vinden op internet. Ik dacht: dat doe ik ook eens bij YouTube. Tot mijn verbazing staat er sinds enkele maanden een filmpje op, een trailer die een Vlaamse jongen die Rutger Gaumann heet gemaakt heeft bij mijn boek Gebr. Heel erg leuk vind ik dat en ik ben niet alleen gecharmeerd maar ook trots dat hij de moeite heeft genomen om het filmpje te maken.”

Niet alleen hij was gecharmeerd, maar ook ik was dat na het lezen van deze blogpost en ik moet zeggen dat ook de reacties mij bepaald niet koud lieten:

ontroerend, met liefde gemaakt. (Lorna)

Geweldig! (Jan Paul)

Ja die Vlamingen, laat ze maar schuiven…
Erg mooi, alles. (Gerb.)

Geweldig Ted !! Erg leuk om dat tegen te komen. Ik heb de trailer bekeken en krijg meteen zin in het boek.( of in de film ervan ) (Kitty)

Seks, drank, het leven op het Vlaamse platteland en hier en daar een muzikale noot: het thema van Herman Brusselmans’ De Dollartekens in de Ogen van Moeder Theresa. Een dwaze titel voor een dwaas boek, zo blijkt al snel. Je vindt zijn schrijfstijl geweldig of totaal niets, zo luidt het cliché. Sta mij toe dat cliché te ontkrachten.

In De Dollartekens in de Ogen van Moeder Theresa krijgen we het (fictieve) verhaal over de jeugd van Herman Brusselmans en zijn muzikale drang die hem drijft tot het oprichten van een band, The Hidden Creators of the Sleepy Daydreams genaamd. Zijn muzikale ‘carrière’ begint bij het kopen van twee gitaren, die al snel op ingenieuze wijze vervangen worden door een drumstel. Dat drumstel gaat echter langer mee en het is ook dat drumstel waarmee hij in zijn allereerste band speelt. Het lot zit de band echter niet mee en het boek eindigt met een split, niet meteen een verrassend einde, maar toch een einde.

Toen ik begon te lezen in dit boek was ik meteen verbaasd, verbaasd over het totale ontbreken van taboes en verbaasd over de eigenheid van dit boek. Feiten worden verteld zoals ze gebeuren, zonder er doekjes om te winden of ze te verbloemen in mooie literaire zinnen waarbij je bij het einde gekomen niet meer weet wat er in het begin stond. Brusselmans schrijft wat hij denkt, voor sommigen een gebrek aan overpeinzing, voor anderen een blijk van spontaniteit, voor mij gewoonweg ontspannend ‘anders’.

Terwijl andere schrijvers hun best doen om de lezer bij het verhaal te houden, probeert Brusselmans alle manieren uit om het tegengestelde te doen. Zo krijgen we hier en daar tussen de verhaallijn enkele Franse woorden waarmee hij duidelijk wil maken dat hij ook deze taal beheerst, of anders een uitwijding naar andere dingen die hij meegemaakt heeft, of gewoonweg waarmee hij zich bezighield op het moment dat hij dit boek schreef. Voor sommigen misschien een storend element, voor andere totale hilariteit, voor mij een leuke afwisseling.

Tijdens het lezen heb ik niet alleen een nieuw verhaal of nieuwe schrijfstijl ontdekt, maar ook talrijke nieuwe woorden. Brusselmans bezit over een enorm rijke woordenschat en dan vooral wanneer hij geslachtsdelen vernoemd, zo hij kan op drieduizend manieren vertellen dat hij zijn ‘pisseloe’ in iemands ‘pruim’ gestoken heeft.

Het recept achter dit boek zit hem erin dat Brusselmans al de reeds vermelde zaken samenvoegt in één enkel boek en vaak zelfs op één enkele bladzijde of in één enkele zin. Hierdoor wordt het werk dan ook ongelooflijk humoristisch, zo heb ik wel enkele vreemde blikken gekregen terwijl ik dit boek al gibberend las op publieke plaatsen.

Om te besluiten zou ik dit boek een goed boek willen noemen, geen geweldig boek, maar toch voldoende origineel en een leuk ‘tussendoortje’.

Antichrista vertelt het verhaal over twee meisjes van zestien jaar, Blanche en Christa. Blanche is eerder een eenzaam en verlegen meisje terwijl Christa populair en mondig is. De twee ontmoeten elkaar op de universiteit in Brussel en al snel worden ze ‘vriendinnen’.

Omdat Christa elke dag me de trein naar school moet komen en hier enige tijd over doet, vragen Blanches ouders of ze niet bij hen wil intrekken. Zo gezegd zo gedaan en het lijkt alsof Blanche de hele controle over haar leven heeft verloren. Meteen begint Christa Blanches leven over te nemen, haar belachelijk te maken en haar ouders in te palmen.

Het moment is aangebroken dat Blanche Christa, de antichrist, moet bestrijden en haar leven en zelfstandigheid terug moet winnen…

In de desbetreffende scène komt Christa thuis na de kerstvakantie, ze was immers twee weken weggeweest van Blanche en diens ouders.

De dag dat Christa terug komt is het eveneens Driekoningen, om deze feestdag te vieren heeft Christa een driekoningenkoek meegenomen. In die driekoningenkoek zou een boon moeten zitten en wie die boon vindt wordt koning of koningin van de dag.

We hebben dit deel uit het boek gekozen omdat hierin de relaties tussen de verschillende personages zo mooi weergegeven zijn en omdat dit de eerste keer is dat Blanche zich tegen haar ouders en Christa begint te keren en voor zichzelf opkomt.

Het is al eventjes geleden dat ik hier op deze blog nog iets heb gezet, maar bij deze is dat weer goed gemaakt, hoop ik.

Ik dacht ik zal eens laten weten hoe het zit met mijn leesportfolio, indien we dit binnekort (voor de onwetenden: 7 mei) moeten afgeven. Wel dat lukt hier allemaal al heel goed, moet ik zeggen. Ik heb al enkele boeken gelezen en verwerkt en ook mijn literactuamap begint vaste vormen te krijgen.

Ik heb juist mijn creatieve opdracht voor mijn literactuamap af en dus zal ik deze hier al eens laten zien. Deze creatieve opdracht hoort bij het boek Arend van Stefan Brijs (zeker een aanrader).

‘Arend’ gaat over een jongen die – zelfs al vóór zijn geboorte – wou vliegen en die de passende naam Arend kreeg. Toen hij erachterkwam dat hij een mens was, wou hij slechts één ding: een einde maken aan zijn lijdensweg, zijn leven.

Al sinds arends moeder zwanger was van haar zoon, had ze al een afkeer gekregen tegen hem. Ze had gehoopt op een meisje, maar werd opgescheept met dit monster dat in haar buik groeide als een kwaadaardig gezwel. Toen Arend eenmaal geboren werd, werd de haat van Arends moeder voor haar zoon én van Arend voor zichzelf enkel maar versterkt. Arend was dik, lelijk en een blok aan zijn moeders been.

Toen Arend eenmaal door had dat hij niet zomaar uit het leven kon stappen, besloot hij zijn droom waar te maken: hij wou en zou vliegen. Om deze droom te verwezenlijken verzamelde hij de vleugels van elk vliegend dier dat hij kon vinden, behalve die van vogels want dat waren zijn soortgenoten. Met die vleugels zou hij dan twee grote vleugels maken en daarmee een engel worden. Wat Arend niet wist was dat hij door zijn wil om te vliegen niet enkel de vleugels van zijn slachtoffers uittrok, maar ook zijn eigen vleugels…

En vergeet niet dat ook hier het auteursrecht geldt , waarmee ik wil verwijzen naar het bericht op ‘The Sausage Machine’ over plagiaat.

ps: Mijn broer was model voor deze afbeelding. Dankjewel, Günther!

Vandaag was het op JOMA Chrysostomos en ik moet zeggen dat het er hevig aan toe ging. Vooral dan tijdens de Chrysostomos-show, waarbij ik de prestatie van onze klas toch wel – al zeg ik het zelf – goed vond.

Onze klas (6EMTWE of 6ASO) had een film gemaakt en enkele leerkrachten geïnterviewd (mevrouw Benaets, mijnheer Schellekens, mijnheer Laenen, mevrouw Hofmans en mevrouw Dessoy). Dus nu dacht ik: ik zal deze film maar eens online zetten. Met dit als resultaat:

De film bestaat uit twee delen.

Eerste deel:

Tweede deel:

Eerst de teen en dan de hiel?

Of Eerst de hiel en dan de teen?

En hoe gaat het verder?

Volgt dan de enkel en de knie?

Of het hele lichaam?

En hoe dan verder zwemmen?